Sa isang tahimik na umaga, si Kuneho, na kilala sa kanyang bilis at liksi, ay naglalakad sa malawak na kapatagan. Ang kanyang mga mata ay puno ng kumpiyansa habang siya'y nagmamasid sa paligid. Sa hindi kalayuan, nakita niya si Pagong, na dahan-dahang naglalakad habang dala ang kanyang mabigat na bahay sa kanyang likod.

"Mabagal ka pa rin, Pagong," sabi ni Kuneho habang siya'y ngumiti ng mapanukso. "Oo nga, ngunit hindi lahat ng bagay ay tungkol sa bilis," tugon ni Pagong na may ngiti sa kanyang labi. Nagkaroon ng ideya si Kuneho at iminungkahi ang isang karera upang patunayan ang kanyang sinasabi.

Nagtipon ang ibang mga hayop sa paligid upang panoorin ang karera. Pinili nila ang isang tuwid na daan sa kapatagan bilang ruta ng karera. Si Kuneho ay puno ng sigla habang siya'y nag-iinat ng kanyang mga paa. Samantala, si Pagong ay tahimik na naghahanda, hindi alintana ang mga bulung-bulungan sa paligid.

Kuneho ay mabilis na pumaimbulog sa unahan, mabilis na nawawala sa tanaw ng iba. Samantala, si Pagong ay dahan-dahang umuusad, hindi nagmamadali. Habang papalapit sa kalagitnaan ng karera, si Kuneho ay nagpasya na magpahinga sa gilid ng daan, tiwala na siya'y may kalamangan.

Habang si Kuneho ay natutulog, si Pagong ay patuloy na naglalakad, hindi tumitigil sa kanyang pag-usad. Ang mga hayop sa paligid ay nagulat nang makita nilang unti-unting nauungusan ni Pagong si Kuneho.

Nagising si Kuneho at nagulat nang makita niyang si Pagong ay nasa unahan na. Agad siyang tumakbo ngunit huli na ang lahat. Si Pagong ay nakatawid na sa linya ng pagtatapos. "Hindi tungkol sa bilis, kundi sa tiyaga," sabi ni Pagong habang siya'y tinanggap ang pagbati ng kanyang mga kaibigan.