Sa pusod ng kaharian sa ulap, masayang namumuhay ang pitong magkakapatid na diwata. Bawat isa ay may natatanging kulay ng kasuotan—pula, kahel, dilaw, berde, bughaw, indigo, at lila—at taglay nila ang kapangyarihang nagbubuklod sa kalikasan at tumutulong sa mga tao sa lupa. Madalas silang magtipon-tipon sa gilid ng ulap, pinagmamasdan ang mundo sa ibaba habang nagkakantahan at nagkukuwentuhan. Kapag may nangangailangan ng tulong, mabilis silang nagpapadala ng biyaya mula sa kanilang tahanan sa alapaap.

Sa gitna ng unos, nabalot ng takot at lungkot ang mga tao sa bayan. Umiiyak ang mga bata, at ang mga matatanda ay nagsusumikap na iligtas ang kanilang mga ari-arian. Mula sa taas, nag-aalala ang pitong diwata habang pinagmamasdan ang trahedya. Nagpasiya silang bumaba at magtulungan upang maibsan ang hirap ng mga tao.

Diwatang Pula, na may kasuotang pulang-pula at matapang ang tindig, ang unang lumapit. "Huwag kayong matakot. Kayang-kaya ninyong bumangon kung magsasama-sama kayo," bulong niya sa mga tao, at biglang napuno ng tapang at determinasyon ang kanilang mga puso. Diwatang Kahel, may ngiting kay saya at kasuotang kahel, ay sumunod. "Ngiti ang kailangan ng bawat isa sa panahon ng unos," at napawi ang takot ng mga bata, muling nagkaroon ng sigla ang paligid. Diwatang Dilaw, na tila may bitbit na araw, tinaas ang kanyang kamay at ang dilim ay napalitan ng liwanag. "May pag-asa pa," bulong niya, at sumilay ang liwanag sa madilim na ulap.

Diwatang Berde, mahinhin at mapagkalinga, pinalago niya ang mga halaman at muling pinatubong muli ang mga punong natumba. "Ang kalikasan ang susi sa ating muling pagbangon," sambit niya habang pinagmamasdan ang berdeng dahon na unti-unting sumisibol. Diwatang Bughaw, malamig ang tinig ngunit mapayapa, pinalaganap ang katahimikan sa puso ng bawat isa. "Kapayapaan ang magbubuklod sa inyo," kaya’t nagkaisa ang mga tao, nagbitiw ng mga tampo at nagtulungan. Diwatang Indigo, matalino at mapag-aral, nagturo sa mga tao ng mga paraan upang muling makabangon. "Sa bawat unos, may natutunan. Gamitin ninyo ito sa inyong pagharap sa bukas," paalala niya sa kanila. Diwatang Lila, tahimik ngunit makapangyarihan, ginamit ang kanyang mahika upang pagalingin ang mga sugatan at may sakit. "Ang pagmamahalan at kabutihan ang tunay na mahika," wika niya habang pinapawi ang kirot ng mga tao.

Masaya at puno ng galak, nagpasya ang pitong diwata na mag-iwan ng tanda sa mundo bilang alaala ng kanilang pagtutulungan. Pinagsama-sama nila ang kanilang kapangyarihan, at biglang sumikò sa langit ang isang napakagandang arko na may pitong kulay. Ang mga tao sa ibaba ay napangiti at napahanga, habang ang bahaghari ay unti-unting lumitaw matapos ang ulan.

Mula noon, tuwing lumilitaw ang araw pagkatapos ng ulan, nagpapakita rin ang bahaghari sa kalangitan. Paalala ito ng pitong diwata na ang pagtutulungan, pag-asa, at pagmamahalan ang tunay na susi sa pagbangon. Ang alamat ng bahaghari ay patuloy na isinasalaysay mula henerasyon hanggang henerasyon, bilang gabay ng bawat Pilipino sa oras ng pagsubok.