Diwatang Pula, ang diwata ng tapang, ay nakasuot ng makislap na pulang balabal at may matatag na tindig. Diwatang Kahel, diwata ng saya, ay palaging nakangiti at puno ng buhay, samantalang si Diwatang Dilaw, diwata ng liwanag, ay tila may sariling araw na nakasunod sa kanya. Kasama nilang namumuhay sina Diwatang Berde, tagapangalaga ng kalikasan, Diwatang Bughaw na tahimik ngunit bumabalot ng kapayapaan, Diwatang Indigo, mapagmasid at matalino, at Diwatang Lila, mahiwaga at mapagpagaling. Sa araw-araw, masaya nilang pinagmamasdan ang mundo sa ibaba, at nagtutulungan upang suportahan ang kalikasan at mga tao.
"Kailangan nating tulungan sila," sabi ni Diwatang Pula habang mahigpit ang pagkakakapit sa kanyang balabal. Lumapit ang magkakapatid sa gilid ng ulap at magka-kasamang minasdan ang nangyayaring trahedya. Naramdaman nila ang takot at pagdadalamhati ng mga tao, at nagpasya silang bumaba sa lupa upang magbigay ng tulong.
"Mga mahal naming tao, narito kami upang tumulong," anunsyo ni Diwatang Pula, nilalapit ang kanyang mga palad sa mga nanginginig na magsasaka. Binigyan niya ang mga tao ng lakas ng loob, at nagtulungan silang mag-ayos ng mga sirang bahay. Lumapit si Diwatang Kahel at nagpakalat ng halakhak, pinawi ang takot ng mga bata at nagdala ng galak sa puso ng bawat isa.
Diwatang Dilaw[/@ch_3] ay nagtaas ng kamay at biglang sumikò ang araw, tinanglawan ang madilim na bayan. Sa bawat sulok, muling sumibol ang mga halaman sa tulong ni Diwatang Berde, habang si Diwatang Bughaw ay nagpadama ng katahimikan, winawaksi ang sigalot sa loob ng mga puso.]
Diwatang Indigo naman ay nagturo sa mga tao kung paano maghanda at bumangon mula sa sakuna, nagbibigay ng mahahalagang kaalaman. Samantala, si Diwatang Lila ay lumapit sa mga sugatan at may sakit, ginamot sila gamit ang kanyang mahiwagang kapangyarihan. Sa pagkakaisa ng mga diwata, unti-unting bumalik ang sigla at saya ng bayan.
"Ito ang aming alaalang iniiwan sa inyo," wika ni Diwatang Kahel, habang tinuturo ang bahaghari na unti-unting lumalawak sa kalangitan. Ang mga tao sa ibaba ay napangiti at napaiyak sa tuwa, sapagkat alam nilang hindi sila nag-iisa.
"Huwag ninyong kalimutan, sa bawat pagsubok, magkakapit-bisig tayo," paalala ni Diwatang Berde. Mula noon, tuwing lilitaw ang bahaghari matapos ang ulan, naaalala ng lahat ang kabayanihan ng pitong diwata at ang kahalagahan ng pagtutulungan at pagmamahal sa isa’t isa.
__END__
