Sa isang tahimik na kubo, nakatira si Aling Marta, isang mabait ngunit mahigpit na ina. Kaniyang kasama ang kanyang anak na si Pinang, isang masipag ngunit minsang makakalimuting dalaga. "Pinang, halika rito at tulungan mo ako sa mga gawain," tawag ni Aling Marta.

Pinang ay palaging abala at tila laging nagmamadali. Madalas siyang makalimot ng mga bagay, tulad ng kung saan niya inilagay ang mga sangkap na kailangan sa pagluluto. "Ina, nasaan po ang mga sangkap ng tinola?" tanong ni Pinang nang may pagkalito.

Nainis si Aling Marta at sinabihan si Pinang na maging mas maingat at masinop. "Kung ikaw ay may sampung mata, baka hindi mo na makalimutan ang mga bagay-bagay," pabirong wika ni Aling Marta, ngunit may halong dismaya.

Kinabukasan, habang naglalakad sa kagubatan, si Pinang ay nawala. Lahat ng tao sa baryo, kasama si Aling Marta, ay naghanap sa kanya. Subalit, sa halip na si Pinang, isang kakaibang halaman na may napakaraming mata ang natagpuan sa lugar kung saan siya huling nakita.

Ang halaman ay may bunga na mukhang maraming mata, at ibinansag nila ito bilang "pinya," hango sa pangalan ni Pinang. Aling Marta ay napaluha, ngunit unti-unti niyang natutunan na tanggapin ang bagong anyo ng kanyang anak.

Mula noon, ang pinya ay naging isa sa mga paboritong prutas sa bayan. Nagsilbing aral ito sa lahat tungkol sa halaga ng pagiging masinop at maalalahanin. "Ang pinya ay hindi lamang pagkain, kundi isang alaala ng mahal kong anak," wika ni Aling Marta habang nakatingin sa malayo.