Sa isang payak na nayon, nakatira si Rosa, isang masipag na ina na may nag-iisang anak na si Pinang. Si Rosa ay kilala sa kanyang pagtitiyaga at pagmamahal sa pamilya, ngunit si Pinang ay may ugaling tamad at hindi mahilig tumulong sa mga gawaing bahay.

"Pinang, anak, tulungan mo naman ako dito,", pakiusap ni Rosa habang nililinis ang mga gulay. Pinang, na nakaupo lamang at naglalaro, ay sumagot ng pabagsak, "Mamaya na, Nanay. Pagod po ako." Naramdaman ni Rosa ang awa sa sarili ngunit hindi na siya kumibo.

Sa kanyang pagod at dalamhati, lumapit si Rosa sa altar at bumulong, "Sana'y turuan mo ng leksyon ang aking anak para matuto siyang magpahalaga sa trabaho." Ang malamig na simoy ng hangin ay tila nagbigay ng kasagutan sa kanyang dasal.

Nagising si Rosa at nagulat sa nakita: isang kakaibang halaman na may bunga na parang mata sa bawat gilid. "Ano ito?" tanong niya sa sarili. Naisip niya ang pagkawala ni Pinang at napagtanto na ang halaman na iyon ang tugon sa kanyang dasal.

Habang iniisip ang nangyari, naisip ni Rosa na ang bunga ng halaman ay simbolo ng mga mata ni Pinang, na tila nagmamasid at nag-aalala. "Ang aking anak ay nagbago ng anyo para ipaalam sa akin na siya ay natutunan na," bulong niya habang hinahaplos ang mga dahon.

Ang prutas ay tinawag na "pinya," bilang alaala kay Pinang. Ang mga tao sa nayon ay nagpasalamat sa aral na dulot nito tungkol sa pagtutulungan at kahalagahan ng paggawa. Ang alamat ng pinya ay naging bahagi ng kanilang kultura, na nagtuturo ng sipag at pagkakaunawaan sa bawat henerasyon.