Sa baryo ng Kabukiran, isang maliit na pamayanan na kinabibilangan ng masisipag na mga magsasaka, may isang pamilyang kilala sa kanilang kasipagan at kabutihan. Ang pamilya ni Lola Bining ay tanyag sa kanilang matamis na ngiti at masarap na kwento. "Dati-rati, wala pang saging," ang bungad ni Lola Bining sa kanyang mga apo habang sila'y nagkukumpulan sa ilalim ng malaking puno.
Sa kalagitnaan ng gabi, habang ang lahat ay natutulog, isang mahiwagang liwanag ang bumaba mula sa kalangitan at bumalot sa isang puno sa kagubatan. Kinabukasan, nagising si Dani, ang bunsong apo ni Lola Bining, at agad na napansin ang kakaibang kislap ng kagubatan. "Ano kaya ang nangyari kagabi?" tanong niya habang nagmamasid sa paligid.
Habang naglalakad si Dani patungo sa kagubatan, natagpuan niya ang isang kakaibang puno na hindi pa niya nakikita dati. Ang mga prutas nito ay dilaw at matamis ang amoy. "Bakit parang kakaiba ang punong ito?" bulong niya habang kinikilala ang paligid. Dahan-dahan niyang inabot ang isang prutas at tinikman ito. "Napakatamis!" ang kanyang bulalas.
Matapos matikman ang prutas, agad na dinala ni Dani ang natagpuang saging sa kanyang lola. Lola Bining, na may karanasan sa mga alamat, ay nagulat at natuwa. "Ito ang regalo ng kalikasan. Ang saging na ito ay bunga ng ating pagsisikap at pananampalataya," paliwanag niya sa mga kapwa baryo.
Naging dahilan ng kasiyahan ang natuklasang prutas para sa buong baryo. Ang pagdiriwang ay puno ng tawanan at awitan habang ang mga tao ay nagbubunyi sa bagong biyayang natanggap. Mula noon, ang saging ay naging simbolo ng kasaganaan at pagkakaisa sa kanilang pamayanan. "Laging tatandaan, ang alamat ng saging ay nagsimula sa simpleng pananampalataya," paalala ni Lola Bining.
Sa bawat araw na lumipas, ang mga taga-baryo ng Kabukiran ay patuloy sa pagtatanim at pag-aalaga ng mga punong saging. Ang kanilang pagkakaisa at pagbibigayan ay nagsisilbing inspirasyon para sa mga susunod na henerasyon. "Ang alamat ng saging ay hindi lamang kwento, kundi isang paalala ng ating pinagmulan," wika ni Lola Bining habang pinagmamasdan ang mga batang masayang naglalaro sa ilalim ng lilim ng mga punong saging.
