Sa isang tahimik na nayon sa tabi ng ilog, naroon si Pagong, isang masipag at matalinong hayop. Naglalakad siya sa pampang, naghahanap ng mga masasarap na dahon na kanyang almusal. Sa kabila ng kanyang mabagal na kilos, kilala siya sa kanyang karunungan sa buong kagubatan.

Unggoy, na kilala sa kanyang kalokohan at pagiging bibo, ay nakilala si Pagong sa ilalim ng puno. Nagpakilala siya at nag-anyaya ng isang laro. "Pagong, bakit hindi tayo magkarera? Tiyak na magiging masaya ito!" wika ni Unggoy habang siya'y nang-aasar.

Sa kabila ng kanyang mabagal na galaw, sumang-ayon si Pagong sa karera. "Sige, Unggoy, subukan natin!" sagot ni Pagong. Agad na tumakbo si Unggoy, palundag-lundag at puno ng kumpiyansa.

Habang si Unggoy ay mabilis na tumatakbo, siya'y napagod at nagpasya munang magpahinga sa ilalim ng isang puno. Samantala, patuloy na lumakad si Pagong sa kanyang sariling bilis, hindi nag-aalala sa oras.

Pagong ay unti-unting nakarating sa dulo ng karera. Nang magising si Unggoy mula sa kanyang pagkakaidlip, huli na ang lahat. "Hindi ko akalain, Pagong, na ikaw ang mananalo!" sabik niyang sinabi.

Nagtipon ang lahat ng hayop sa kagubatan upang ipagdiwang ang tagumpay ni Pagong. "Ang tiyaga at determinasyon ay palaging magwawagi sa anumang laban," wika ni Pagong habang nagbibigay ng inspirasyon sa lahat.