Sa gitna ng makukulay na bulaklak, isang masigasig na Bubuyog ang abalang-abala sa paglipad mula sa isang bulaklak patungo sa isa pa. Siya ay masaya sa kanyang gawain, habang pinupuno ang kanyang maliit na katawan ng matamis na nektar.

"Magandang umaga, Tutubi! Ang ganda ng araw ngayon, hindi ba?" bati ni Bubuyog habang palipad-lipad sa paligid ng lawa. "Oo nga, Bubuyog. Napakaganda ng mga bulaklak sa paligid," sagot ni Tutubi na nakangiti.

"Napansin ko na palagi kang abala, Bubuyog. Hindi ka ba napapagod sa paglipad?" tanong ni Tutubi, habang ang kanyang mga pakpak ay kumikislap sa liwanag. "Hindi naman," sagot ni Bubuyog habang bumaba sa isang bulaklak. "Masaya ako sa aking ginagawa. Ang pagkuha ng nektar ay hindi lamang para sa akin, kundi para rin sa kapakanan ng aming pugad."

Habang nagdidilim na ang paligid, nakaramdam ng pagod ang dalawang magkaibigan. Bubuyog at Tutubi ay nagpasyang magpahinga sa ilalim ng puno. "Salamat sa magandang araw, Tutubi," sabi ni Bubuyog. "Ako rin, Bubuyog. Sana'y magkita tayo muli bukas," tugon ni Tutubi habang unti-unting pumipikit ang kanyang mga mata.

Habang tulog na ang lahat, ang mga bituin ay kumikislap sa langit, parang mga matang nagbabantay sa mga nananahimik na nilalang. Isang bagong umaga ang darating, at ang pagkakaibigan ni Bubuyog at Tutubi ay mananatiling matatag tulad ng mga bituin sa langit.