Mika, isang batang nasa ikatlong baitang, ay naglalakad papunta sa paaralan. Sa kanyang mukha ay may bakas ng kaba dahil sa kanyang kahirapan sa pagbasa. Kasama niya ang kanyang matalik na kaibigang si Tina, na palaging nariyan para sa kanya.
"Kaya mo 'yan, Mika. Ako ang bahala sa'yo," sabi ni Tina habang sila'y naglalakad.
Habang nag-aayos ng mga aklat, si Mika ay nakakita ng isang kakaibang aklat na tila kumikislap. Ito'y tila bumubulong sa kanya na buksan ito.
"Ano kaya ito?" bulong ni Mika sa sarili habang dahan-dahang binubuksan ang aklat.
Sa isang iglap, nadala si Mika sa isang mundo ng imahinasyon. Nakita niya ang mga bayani na kanyang binabasa dati, buhay na buhay sa kanyang harapan.
"Ito ay kamangha-mangha!" bulalas ni Mika habang siya'y nakatingin sa mga tanawin.
Lolo Jose ay isang matandang guro na palaging may handang kuwento para sa mga bata.
"Nakita mo na ang mahiwagang aklat, Mika. Ang pagbabasa ay higit pa sa mga salita; ito'y pintuan tungo sa imahinasyon," sabi ni Lolo Jose.
"Ang saya pala ng pagbabasa," sabi ni Tina habang sila'y naglalakbay sa mundo ng mga diwata at bayani.
Lahat ay pumalakpak para sa kanya. Nagawa niyang ipakita na ang pagbabasa ay kanyang natutunan at ngayon ay kanyang minamahal.
"Salamat, Lolo Jose. Salamat, Tina. Lahat ito'y dahil sa inyo," sabi ni Mika, puno ng pasasalamat.
