Sa isang maliit na pugad na nakatago sa sanga ng isang matandang puno, nakahiga ang isang munting ibon na si Pipoy. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa habang pinagmamasdan ang mga kapwa ibon na masayang lumilipad sa kalangitan. "Kailan ko kaya mararanasan ang saya ng paglipad?" tanong ni Pipoy sa kanyang sarili.

Nagpasya si Pipoy na simulan ang kanyang pag-eensayo. Tumayo siya sa gilid ng kanyang pugad, binuksan ang kanyang maliliit na pakpak, at sinubukan ang kanyang unang paglipad. Ngunit sa halip na pumaimbulog, siya'y bumagsak sa malambot na lupa ng kagubatan. "Hindi madali, ngunit hindi ako susuko," sabi ni Pipoy nang may determinasyon.

Habang nagpapahinga, narinig niya ang boses ng isang matandang uwak na si Lola Uwaki. "Lahat ng ibon ay natutong lumipad sa tamang panahon, Pipoy," sabi ni Lola Uwaki. "Ang mahalaga ay hindi mo tinatalikuran ang iyong pangarap." Pinakinggan ni Pipoy ang payo ng uwak at muling nagkaroon ng pag-asa.

Araw-araw, si Pipoy ay nag-eensayo. Sa bawat araw na lumilipas, ang kanyang mga pakpak ay lumalakas. Unti-unti, natutunan niyang alamin ang tamang tiyempo at kilos ng paglipad. "Kaya ko ito," bulong niya sa sarili sa tuwing siya'y magpapahinga.

Sa wakas, isang araw ay nakaramdam siya ng kakaibang lakas. Tumayo siya sa gilid ng kanyang pugad, binuksan ang kanyang mga pakpak, at naglakas-loob na muli. Sa pagkakataong ito, siya ay pumailanglang sa ere, mas mataas pa sa inaasahan niya. "Lumilipad na ako!" sigaw ni Pipoy sa tuwa.

Si Pipoy ay bumalik sa kanyang pugad, puno ng saya at kasiyahan. Alam niya na marami pa siyang kailangang matutunan, ngunit ang unang hakbang ay nagawa na niya. "Talagang hindi ko makakalimutan ang araw na ito," sabi niya habang tinitingnan ang kalangitan na puno ng mga bituin.