Walang kaalam-alam si Kuneho na ang araw na ito ay magiging espesyal. Siya ay naglalakad sa gilid ng ilog, pinagmamasdan ang mga alon na kumikislap sa ilalim ng sikat ng araw. Biglang nakasalubong niya si Pagong, na dahan-dahan ngunit may determinasyon na gumagapang patungo sa kabilang pampang.

"Napakabagal mo, Pagong. Kahit sa pagtawid ng ilog, aabutin ka ng maghapon," pagbibiro ni Kuneho habang siya'y nakatayo sa kanyang dalawang paa. "Mabagal man, ngunit palaging dumarating sa tamang oras," sagot ni Pagong na may ngiti.

Kuneho ay nagkaroon ng ideya. "Gusto mo bang makipagkarera?" tanong niya, puno ng kumpiyansa. "Bakit hindi?" sagot ni Pagong na walang pag-aalinlangan. Nagkasundo silang magkarera mula sa puno hanggang sa dulo ng kagubatan.

Kuneho ay mabilis na humarurot, na parang puting kidlat na humahawi sa mga damo. Samantalang si Pagong ay nagpatuloy sa kanyang banayad na pag-usad. Sa kalagitnaan ng karera, napag-isipan ni Kuneho na magpahinga muna sa tabi ng daan.

Habang si Kuneho ay nagrerelaks, siya'y unti-unting nilamon ng antok at nakatulog sa ilalim ng lilim ng isang malaking puno. Samantala, si Pagong ay patuloy na naglalakad, hindi alintana ang oras.

Sa wakas, si Pagong ay nakarating sa dulo ng kagubatan, kung saan tinatanggap siya ng mga hayop na nakasaksi. Nagising si Kuneho at nagmamadaling tumakbo, ngunit huli na ang lahat. Pagong ay nagtamo ng tagumpay sa kanyang matiyagang paglalakbay.