Sa ilalim ng matinding sikat ng araw, si Langgam ay abala sa paghahakot ng mga butil ng trigo para sa kanyang imbakan. Sa kabila ng init, hindi siya tumitigil sa pagod na gawain. Ang mga damo sa paligid ay kumikislap sa ilalim ng sinag ng araw, habang siya ay masiglang nagtatrabaho.

Si Tipaklong ay nakahiga sa damuhan, nakatingin sa mga ulap na naglalayag sa langit. Ang kanyang mga pakpak ay kumikislap sa liwanag ng araw habang siya ay masayang umaawit. "Bakit ka nag-aaksaya ng oras sa pagtatrabaho, Langgam? Halika at magpahinga ka muna," tawag niya.

Langgam ay tumigil saglit at tumingin kay Tipaklong. "Naghahanda ako para sa tag-ulan. Hindi palaging araw ng kasayahan, Tipaklong. Kailangang mag-ipon habang may panahon," sabi niya.

Nagsimula nang bumuhos ang malakas na ulan. Ang mga puno ay sumasayaw sa lakas ng hangin at ang mga damo ay tila mga alon sa dagat. Si Tipaklong ay naghanap ng masisilungan, nanginginig sa lamig at basa ng ulan.

Sa loob ng kanyang imbakan, si Langgam ay nakangiti habang pinagmamasdan ang ulan sa labas. "Mabuti na lang at naghanda ako," naisip niya. Si Tipaklong, nanginginig sa lamig, ay wala nang magawa kundi ang maghintay sa pagtatapos ng ulan.

Nang huminto ang ulan, si Tipaklong ay pumunta sa tahanan ni Langgam. "Natutunan ko na ang halaga ng paghahanda, salamat sa iyong payo," sabi niya. Si Langgam ay ngumiti at tinanggap ang kanyang kaibigan. Sa kabila ng kanilang pagkakaiba, natutunan ni Tipaklong ang aral ng pagkamasinop at pagiging handa sa anumang hamon ng buhay.