Sa gitna ng kagubatan, naglalakad si Pagong, ang kanyang matigas na shell ay kumikislap sa sinag ng araw. Masigla niyang tinatanaw ang paligid, habang nag-iisip ng kanyang susunod na hakbang. Sa di kalayuan, nakikita niya si Matsing, na nakaupo sa isang sanga ng puno, abala sa pagkain ng saging.

"Magandang umaga, Matsing," bati ni Pagong habang lumalapit siya. "Magandang umaga rin, Pagong," sagot ni Matsing, habang nag-aabot ng isang saging kay Pagong. "Ano ang balak mo ngayong araw?"

"Naisip ko lang na baka may magandang gawain tayong magagawa," sabi ni Pagong habang iniisip ang kanyang plano. "Ano ang nasa isip mo?" tanong ni Matsing, nakangiti habang iniisip ang mga posibilidad.

"Bakit hindi tayo magtanim ng puno ng saging?" mungkahi ni Pagong. "Magandang ideya iyon, hindi ba?" Nag-isip si Matsing, saglit na tinitimbang ang suhestiyon ng kaibigan. "Oo, pero paano natin ito gagawin?" tanong niya, puno ng kuryusidad.

Matsing at Pagong ay nagtrabaho ng magkasama, naghuhukay ng maliit na butas sa lupa. "Dito natin itanim ang saging," sabi ni Pagong habang maingat na itinatanim ang binhi. "At kapag lumaki ito, marami tayong saging na makakain," dagdag ni Matsing, puno ng pag-asa.

Pagod ngunit masaya, si Pagong at Matsing ay nakaupo sa tabi ng kanilang itinanim, pinagmamasdan ito ng may pag-asa. "Sana'y lumaki ito ng mabilis," sabi ni Pagong, puno ng pag-aasam. "Oo, at kapag nangyari iyon, magpapakasawa tayo sa saging," sagot ni Matsing, nakangiti habang iniisip ang kanilang masarap na hinaharap.