आशा was making her way through the lively market, her eyes flitting from one colorful stall to another. She spotted सुजाता near the fruit vendor, examining a batch of ripe mangoes. Her face lit up as she approached her friend, her steps quickening with excitement.
"अरे सुजाता, काय हालचाल आहे?" she exclaimed, her voice a mix of enthusiasm and warmth.
"बरंचच आहे आशा. तू?" replied सुजाता, her tone calm yet welcoming.
आशा chuckled, adjusting the bag on her shoulder. "मी तर काय, रोजची धावपाव. या नवीन सीरियलचं काय झालं, तू पाहतेस?"
सुजाता nodded, a knowing smile playing on her lips. "होय, पाहते. नायिका तर अगदीच मूर्ख आहे ना?"
आशा burst into laughter, her eyes dancing with amusement. "होय रे, अगदीच. मला वाटतं तीला काहीच समजत नाही. आणि नायक तर अगदीच ढोंगी आहे."
सुजाता joined in the laughter, shaking her head in agreement. "खरंच, मलाही असंच वाटतं. पण आपण तर इतक्या बुद्धिमान आहोत ना, आपल्याला अशी चूक कधीच होणार नाही."
आशा leaned in, her voice dropping to a conspiratorial whisper. "मला तर कधीकधी वाटतं, आपण दोघी मिळून एका नवीन सीरियलचं स्क्रिप्ट लिहूया."
सुजाता blinked in surprise, her curiosity piqued. "खरंच? तू काय म्हणतेस?"
With a mischievous grin, आशा nodded. "होय ना, आपणच बरं लिहू शकतो. आपल्याला तर सगळं माहित आहे."
सुजाता laughed, shaking her head. "हो, हो. पण आपल्याला काय कळतं? आपण तर फक्त सीरियल पाहतो."
आशा waved her hand dismissively. "पण आपल्याला खूप अनुभव आहे ना. आपण इतक्या गोष्टी पाहिल्या आहेत, इतक्या लोकांना भेटलो आहोत."
The two friends dissolved into laughter again, the sound mingling with the ambient noise of the market. "ठीक आहे, पण आपण कधी सुरुवात करू?" सुजाता asked, her eyes twinkling with newfound excitement.
आशा clapped her hands together, her enthusiasm infectious. "आजच! चल, आपण एक कॉफी प्यायला जाऊ आणि आपल्या नवीन सीरियलचा पहिला एपिसोड लिहायला सुरुवात करूया."
With their spirits high, आशा and सुजाता made their way out of the market, eager to embark on their creative journey. As they walked away, their laughter lingered in the air, a testament to their enduring friendship and new adventure.
