Sa gitna ng kaharian sa ulap, namumuhay ang pitong diwata, magkakapatid at bawat isa’y nakasuot ng kakaibang kulay—pula, kahel, dilaw, berde, bughaw, indigo, at lila. Sila ay nagbabantay mula sa itaas, pinagmamasdan ang mundo sa ibaba, at lihim na tumutulong sa mga tao’t kalikasan. Tahimik ngunit masigla ang kanilang tahanan, puno ng mga bulaklak na nagliliwanag at mga ibong kumakanta sa hangin.
Diwatang Pula, ang diwata ng tapang, ay palaging handang tumulong kapag may panganib. Diwatang Kahel ay may ngiti na kayang magbigay saya kahit sa pinakalungkot na araw. Diwatang Dilaw, ang diwata ng liwanag, ay sumisikò sa dilim tuwing gabi. Diwatang Berde ay mapagkalinga sa mga halaman at hayop, samantalang si Diwatang Bughaw ay tahimik ngunit puno ng kapayapaan. Diwatang Indigo, matalino at mahinahon, ang nagbibigay ng payo. At si Diwatang Lila ay misteryoso, ngunit punô ng mahika at pag-unawa.
Sa isang iglap, bumuhos ang isang malakas na bagyo. Ang ilog ay umapaw, ang mga bahay ay tinangay ng tubig, at ang takot ay bumalot sa puso ng mga tao. Mula sa ulap, nakita ng pitong diwata ang nagaganap na sakuna at naramdaman nila ang matinding pag-aalala sa mga tao.
"Hindi natin sila maaaring pabayaan. Kailangan nating magtulungan upang matulungan sila," sabi ni Diwatang Pula, ang kanyang tinig ay matatag ngunit puno ng malasakit.
Bumaba si Diwatang Pula at nagbigay lakas ng loob sa mga tao. "Huwag kayong matakot. Magkaisa kayo at bumangon mula sa unos," wika niya, at naramdaman ng lahat ang tapang na sumibol sa kanilang dibdib.
Kasunod, nagpakita si Diwatang Kahel. "Narito ako upang magdala ng saya. Muling ngumiti at maglaro ang mga bata, at kahit ang matatanda ay nagkaroon ng pag-asa," bulong niya habang sumasayaw ang liwanag sa paligid.
Lumapit si Diwatang Dilaw, itinaas ang kanyang kamay, at biglang lumiwanag ang madilim na kalangitan. "Hayaan ninyong ang liwanag ko ang magbukas ng inyong pag-asa," banggit niya, at nawala ang dilim sa paligid.
Habang natutuyo ang lupa, ginamit ni Diwatang Berde ang kanyang kapangyarihan upang muling tumubo ang mga halaman, at bumalik ang sigla ng kalikasan. "Muling sisibol ang buhay dito," marahan niyang pahayag.
Si Diwatang Bughaw ay nagpakalat ng kapayapaan. "Ibaba natin ang galit at takot. Magsama-sama tayo para sa mas maayos na kinabukasan," wika niya, at ang mga tao ay muling nagkaisa.
Tinuruan naman ni Diwatang Indigo ang mga tao ng mga bagong kaalaman—paano magtanim, magtulungan, at maghanda sa sakuna. "Gamitin natin ang karunungan upang hindi na ito maulit," aniya.
Sa huli, si Diwatang Lila ay lumapit at ginamit ang mahika upang pagalingin ang mga sugatan at may sakit. "Ang tunay na mahika ay pagmamahalan at pagkakalinga," bulong niya, at gumaan ang pakiramdam ng lahat.
Sa kanilang tagumpay, magkahawak-kamay ang pitong diwata at sabay-sabay na pinagsama ang kanilang kapangyarihan. Mula sa kanilang mga kamay, lumitaw ang isang napakagandang arko na may pitong kulay, sumasayaw sa kalangitan—ang kauna-unahang bahaghari.
Mula noon, tuwing matapos ang ulan at sumisikat ang araw, nagbubunyi ang mga tao sa paglitaw ng bahaghari. Ito ay paalala ng pag-asa, pag-ibig, at ang halaga ng pagtutulungan sa gitna ng anumang pagsubok.
