ग्रामपंचायतीच्या कडेला एक जुनी, तुटलेली घरं होती. त्या घरात बराच काळ कोणी राहात नव्हता. गावात लोकं सांगत की, त्या घरात एक वेडा माणूस राहत होता. त्याच्या आवाजाने रात्री लोकांना भीती वाटत असे.

एकदा, पिंटू आणि त्याच्या मित्रांनी ठरवलं की त्या घरात जाऊन पाहावं. रात्र झाल्यावर ते घराच्या जवळ पोहोचले. हवा गार झाली होती आणि वातावरण थोडं तणावपूर्ण होतं. घराच्या दरवाज्याला तारा लटकत होत्या आणि हळूहळू आवाज ऐकू येत होते, “मी येतो, मी येतो...” त्या आवाजात भयानक गूढता होती.

पिंटू आणि त्याच्या मित्रांनी मनाशी धैर्य ठरवलं आणि घरात शिरले. एकच मोठा आवाज ऐकू आला - “तुम्ही आल्यात ना?”

ते धडधड करत घराच्या आत गेले, पण तेथे कोणतेही व्यक्ती दिसले नाहीत. केवळ अंधार आणि एक विचित्र गंध होता. तसंच, दरवाज्याच्या समोर एक कागद ठेवला होता. त्यावर लिहिलं होतं: "मी तुम्हाला सोडणार नाही."

त्यांच्या डोक्यात गडबड माजली. त्यांना जाणवलं की, हे सर्व कदाचित त्या वेड्या माणसाचं काम आहे. त्यांनी तिथून पळ काढला आणि ते घरी परतले. पण, ते घर अजूनही तसंच उभं होतं, आणि रात्रीचा वेडा आवाज आजही त्या घरातून ऐकू येत होता.

शिकवण: कधीही उशिरा आणि अंधारात अनोळखी जागी जाऊ नका. आपल्याला कधी काय दिसेल आणि काय ऐकायला मिळेल, याचा काहीच विश्वास ठेवता येत नाही.